Ksiądz Siemaszko
Kaziemierz Siemaszko urodził się 19 grudnia 1847 roku w miejscowości Dyckojne na Litwie. Już w młodości postanowił zostać księdzem, choć realizacja tego zamierzenia nie była łatwa. Po upadku powstania styczniowego nasiliły się represje ze strony władz rosyjskich i objęły one również Kościół Katolicki, objawiającą się m.in. likwidacją życia zakonnego.
W 1870 roku Kazimierz Siemaszko przyjechał do Krakowa i rozpoczął studia filozoficzne i teologiczne w seminarium Zgromadzenia Księży Misjonarzy Św. Wincentego a Paulo. Święcenia kapłańskie otrzymał we Lwowie w 1875 roku.
Na swej codziennej drodze od Kleparza do Kościoła Św. Łazarza przy ul. Kopernika ks. Siemaszko spotykał bezdomne dzieci, wyciągające ręce po jałmużnę. Zatrzymywał się nad nimi, oferując zrazu drobną pomoc, która przybierała z czasem coraz pełniejszą i bardziej zorganizowaną formę. W 1882 roku w zakupionym, a następnie rozbudowanym budynku przy ul. Długiej 42 w Krakowie powstał pierwszy ośrodek wychowawczy dla biednej i osieroconej młodzieży, oferujący schronienie i możliwość wykształcenia, a także zdobycia zawodu. Następnym krokiem była budowa domu wypoczynkowego i szkoły w Czernej pod Krakowem.
Ks. Siemaszko zmarł 20.05.1904 roku w Zakładzie im. Helców w Krakowie, a pochowany został w grobowcu misjonarskim na Cmentarzu Rakowickim. Zgromadzenie Księży Misjonarzy kontynuowało i rozwijało działalność ośrodków wychowawczych. Po pierwszej wojnie światowej powstało nowoczesne centrum na krakowskim Prądniku. Zakłady Wychowawcze im ks. Siemaszki przetrwały II wojnę światową, a kres ich działalności położyły w latach pięćdziesiątych władze komunistyczne, które rozwiązały ośrodki i skonfiskowały ich majątek.